Odimienna metoda nauki czytania

wg dr Ireny Majchrzak - artykuł

Odimienna metoda nauki czytania
wg dr Ireny Majchrzak


Odimienna metoda nauki czytania związana jest z imieniem dziecka. Ta metoda jest propozycją alternatywną w stosunku do najpopularniejszej metody analityczno – syntetycznej. Jej autorką jest dr Irena Majchrzak, która wiele lat przebywała w Meksyku i tam właśnie stworzyła własny program i odniosła sukces. Po powrocie do kraju opracowała polską wersję metody – czyli system posługiwania się polskimi imionami. Metodą tą można z powodzeniem pracować już z małymi dziećmi. Rodzice często już dwulatkowi piszą jego imię, ale mało kto zdaje sobie sprawę jak jest to ważne wydarzenie i zostaje ono po prostu zapomniane.
Pismo jest widziane, a nie słyszane, dlatego powinno być poznawane wzrokowo. Irena Majchrzak uważa, iż: „umiejętność wzrokowego rozpoznawania liter i poznanie fonetycznej funkcji każdej z nich wystarczy, aby dziecko mogło samodzielnie wprawiać się w czytaniu. Umiejętność głosowania będzie wynikiem czytania, a nie jego warunkiem”.
Wg dr Ireny Majchrzak pierwszy krok w świat pisma to inicjacja – wtajemniczenie, czyli w szczególny indywidualny sposób wprowadzenie dziecka w świat pisma. „Celem inicjacji jest to, aby dziecko uważnie przyjrzało się charakterystycznej formie każdej kolejnej litery i rysunkowi całego imienia”. Dziecko bez pośpiechu poznaje obraz i dźwięk każdej litery swego imienia, dostrzega różnorodność kształtów liter: wyższe – niższe, z kropką, z haczykiem, itd. Dziecko słucha i przygląda się zapisowi swego imienia. Potem porównuje swoje imię z imieniem nauczyciela, wyszukuje takie same litery, porównuje długość, dostrzega pierwszą literę jako większą od pozostałych. Istotą jest, by dziecko „czuło wzruszenie na widok graficznego symbolu samego siebie”. Później następuje wręczenie dziecku wizytówki z jego imieniem i umieszczenie jej na ścianie nad głową dziecka. Od tego momentu dzieci samodzielnie sprawdzają swoją obecność stając przed swoim imieniem, dostrzegają kto jest nieobecny. Od tej chwili następuje seria różnorodnych zabaw z wizytówkami. Umieszczenie wizytówek na oparciach dziecięcych krzesełek, co również wykorzystywane jest do zabaw z imionami. Zabawy sprzyjają utrwalaniu własnego imienia oraz rozpoznawania i odczytywania imion kolegów i koleżanek.
Kolejny etap to umieszczenie taśmy z pełnym alfabetem – ściana pełna liter. Dzieci na taśmie odszukują literki ze swojego imienia posługując się podręcznymi wizytówkami. Następnie na indywidualnych taśmach zaznaczają litery swego imienia. „Dzięki ścianie pełnej liter dziecko dostrzega, że:
•litery różnią się między sobą kształtem, rozmiarem i położeniem,
•litery są graficznymi znakami głosek,
•litery wielkie i małe różnią się między sobą kształtem, ale ich brzmienie jest takie samo,
•wszystkie imiona dziewczynek kończą się na a,
•napisane imię ma charakter symboliczny; wyraża, reprezentuje jakąś osobę.
Po tym etapie następuje prosta prezentacja kolejnych liter – ale bez obrazków. Poznanie i utrwalenie litery opiera się na zaznaczaniu wskazanej litery na wizytówce, wyborze króla i królowej (dzieci, które mają konkretną wielką literę w swoim imieniu) oraz książąt i księżniczek (te same litery, ale małe w imionach).
Kolejne i ostatnie ćwiczenia związane z imionami to „Targ liter”. Dzieci używają wszystkich liter alfabetu do innych wersji swego imienia, np. Kasia to też Kaśka, Kasieńka, Kachna, Katarzyna, które otrzymują od nauczyciela lub przez wymianę z kolegą.
Ważnym momentem w tej metodzie jest fakt, kiedy dziecko odkryje, że z liter swego imienia może ułożyć inny wyraz, bądź odszukuje w swoim imieniu wyraz ukryty.
Po ćwiczeniach i zabawach z imionami, po poznaniu wyglądu i brzmienia wszystkich liter dziecko jest gotowe, by poznawać inne wyrazy. Następny zatem etap to: Nazywanie świata. Tym światem jest otoczenie dziecka – przedszkolna sala, dom i wszystko co się tam znajduje. Nazywanie świata to dopasowywanie nazw do otaczających dziecko przedmiotów. Odbywa się w formie gry, podczas której dzieci „ za pomocą od stu do trzystu pojedynczych wyrazów ćwiczą ciągle na nowo rozpoznawanie kształtów i brzmienia liter alfabetu w najróżniejszych kombinacjach”. Nazywanie świata rozpoczynamy od wyrazów najprostszych, stopniowo utrudniając o coraz dłuższe wyrazy (rzeczowniki).

Główne zalety innowacyjnej metody czytania:
•wielkie zainteresowanie dziecka z powodu wprowadzenia własnego imienia;
•przedstawienie alfabetu w pełnym zestawie liter, co jest korzystne dla dziecka i wygodne dla nauczyciela;
•od samego początku uzmysłowienie dziecku, że jednemu głosowi mogą odpowiadać różne litery lub kilka liter;
•każde dziecko uczy się w indywidualnym tempie;
•dziecko i nauczyciel są wolni od ciągłego stresu, który wywołuje głosowanie oraz głośne czytanie przed innymi;
•radość dzieci;
•satysfakcja osobista;
•krótki czas prezentacji poszczególnych liter (nie dłuższy niż sześć tygodni dla czterdziestu liter);
•realizacja pozostałych treści programowych może przebiegać w trybie dotychczasowym;
•nie ma żadnych przeszkód w łączeniu metody I. Majchrzak z innymi innowacjami metodycznymi i programowymi, albowiem dotyczy ona tylko czytania i realizuje się ją niejako obok innych treści.

Opracowała: mgr Ewa Kmieciak
Literatura:

1.I. Majchrzak „Wprowadzenie dziecka w świat pisma.” Wyd. Akademickie ŻAK, Warszawa 1999.
2.I. Majchrzak „Nazywanie świata. Odimienna metoda nauki czytania” MAC EDUKACJA, Kielce 2004.
3E. Arciszewska „Czytające przedszkolaki. Mit czy norma?” Wyd. Akademickie ŻAK, Warszawa 2002.


Zdjęcie: Odimienna metoda nauki czytania





Masz uwagi, pytania? Kliknij i napisz do nas

    

logowanie do poczty przedszkolnej | logowanie do zmian na stronie www

Serwis używa cookies aby zapamiętać otwartą sesję i ewentualne dane o logowaniu.
Brak zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na to. Serwis nie zapisuje
ciasteczek do profilowania reklam lub śledzenia użytkownika.